‘โกโก้หนึ่งแก้วค่ะ’
น้ำชงสีน้ำตาลเข้ม ดูคล้ายกับกาแฟที่บดละเอียด
แต่พอได้สีขาวบริสุทธิ์จากนมสดก็ทำให้สีน้ำตาลของน้ำชงอ่อนลงได้บ้าง
ฉันยื่นมือไปรับน้ำชงสีน้ำตาลเข้มแก้วนั้นมา
ก่อนที่จะยกขึ้นดื่มด้วยความกระหาย
หนึ่งอึก สองอึก และหลายต่อหลายอึกผ่านไป
จนกระทั่ง น้ำสีน้ำตาลเข้มนั้นหมดแก้ว
เหลือไว้เพียงเศษที่เหลือจากการละลายที่ไม่หมดเกาะติดน้ำแข็งสีใสเอาไว้
ฉันอยากดื่มโกโก้
เธอก็มักที่จะพาไปหาโกโก้ที่ฉันต้องการ
สีน้ำตาลของมัน ทำให้ฉันเย็นใจลงได้บ้าง
แต่พอได้เห็นมันหมดลงไป กลับทำให้ฉันรู้สึกไม่ดี
เพราะ ‘ตอนนี้’ ไม่มีเธอยื่นแก้วน้ำนั้นให้กับฉัน
ฉันนั่งมองน้ำชงสีน้ำตาลเข้มรสชาติหวานที่หมดลง
แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่
ถ้าเธอมานั่งดื่มมันกับฉัน
ฉันจะรู้สึกอร่อยขึ้นก็เป็นได้
เพราะ ฉันได้ดื่มน้ำแก้วเดียวกับเธอ
ถ้าเธอเห็นน้ำที่หมดลงไป เธอคงจะถามฉันอีกว่า
‘อีกแก้วไหม?’ เหมือนอย่างเคย
ฉันมักที่จะส่ายหน้าไปมา แล้วยิ้มให้กับเธอ
ส่วนเธอ ก็มักที่จะตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
และสัมผัสที่อบอุ่นเวลาเธอลูบหัวของฉัน
โกโก้ใส่วิปครีม ในวันนั้น
มันทำให้ ฉันคิดถึงเธอ อีกครั้งในวันนี้…
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น