‘โกโก้หนึ่งแก้วค่ะ’
น้ำชงสีน้ำตาลเข้ม ดูคล้ายกับกาแฟที่บดละเอียด
แต่พอได้สีขาวบริสุทธิ์จากนมสดก็ทำให้สีน้ำตาลของน้ำชงอ่อนลงได้บ้าง
ฉันยื่นมือไปรับน้ำชงสีน้ำตาลเข้มแก้วนั้นมา
ก่อนที่จะยกขึ้นดื่มด้วยความกระหาย
หนึ่งอึก สองอึก และหลายต่อหลายอึกผ่านไป
จนกระทั่ง น้ำสีน้ำตาลเข้มนั้นหมดแก้ว
เหลือไว้เพียงเศษที่เหลือจากการละลายที่ไม่หมดเกาะติดน้ำแข็งสีใสเอาไว้
ฉันอยากดื่มโกโก้
เธอก็มักที่จะพาไปหาโกโก้ที่ฉันต้องการ
สีน้ำตาลของมัน ทำให้ฉันเย็นใจลงได้บ้าง
แต่พอได้เห็นมันหมดลงไป กลับทำให้ฉันรู้สึกไม่ดี
เพราะ ‘ตอนนี้’ ไม่มีเธอยื่นแก้วน้ำนั้นให้กับฉัน
ฉันนั่งมองน้ำชงสีน้ำตาลเข้มรสชาติหวานที่หมดลง
แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่
ถ้าเธอมานั่งดื่มมันกับฉัน
ฉันจะรู้สึกอร่อยขึ้นก็เป็นได้
เพราะ ฉันได้ดื่มน้ำแก้วเดียวกับเธอ
ถ้าเธอเห็นน้ำที่หมดลงไป เธอคงจะถามฉันอีกว่า
‘อีกแก้วไหม?’ เหมือนอย่างเคย
ฉันมักที่จะส่ายหน้าไปมา แล้วยิ้มให้กับเธอ
ส่วนเธอ ก็มักที่จะตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
และสัมผัสที่อบอุ่นเวลาเธอลูบหัวของฉัน
โกโก้ใส่วิปครีม ในวันนั้น
มันทำให้ ฉันคิดถึงเธอ อีกครั้งในวันนี้…
